Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Στιγμές σαν αυτή....

Όχι, δεν είναι ανάγκη... άλλωστε ποτέ δεν τον είχε ανάγκη!! Είναι η νοσταλγία.. οι σκέψεις για κάτι παλιό που είπαμε και παλιά.. Σε αυτόν πηγα'ινει στιγμές σαν αυτή.. Είναι το σταθερό ''λιμάνι σκέψεων''..
Όσο περνούσε ο καιρός νόμιζε ότι τον ξεχνούσε και πότε πότε αισθανόταν άσχημα..όμως δεν είναι έτσι..
στιγμές σαν αυτή έπρεπε να είναι εδώ, τον ήθελε να είναι εδώ...
στιγμές σαν αυτή τον ζητούσε παντού..στο μυαλό, στην ψυχή, στην καρδιά της...
στιγμές σαν αυτή ορκιζόταν ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ..Και το πίστευε..
Την βοηθούσε αυτό όμως..κατά ένα περίεργο τρόπο της έκανε πολύ μεγάλο καλό, ηρεμούσε την ψυχή της, κάτι που δεν έκανε ποτέ με την φυσική του παρουσία..
Τώρα όμως, αυτήν την στιγμη, όλα ειναι διαφορετικά.. Από δω και πέρα όλα θα είναι διαφορετικά.. και μάλλον δεν είναι αυτό που την τρομάζει τόσο, όσο αυτή στιγμή..
Γιατί αυτήν την στιγμή αναρωτιέται τι είναι αυτός!! και γιατί είναι ακόμα τόσο ΕΔΩ??

Ξέρει!! Δεν θα φύγει ποτέ..
Τα χρόνια περνάνε..θα περάσουν..κι όλα θα είναι στιγμές..  μικρές..σημαντικές..μεγάλες..ανούσιες..δύκολες...αλλά δικές της..
Σαν εκείνη την μικρή στιγμή εκείνο το βράδυ..μικρή και μοναδική!! Η μοναδική τους στιγμή..
Αυτό έχει αν θυμάται, αυτό της άφησε.. αυτή είανι η δική του κληρονομιά γι αυτήν..
Γι αυτήν που τον αγάπησε τόσο πολύ..τόσο δυνατά..τόσο μοναδικά..
Αυτή η στιγμή είναι μόνο δική της....

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

7 για μένα...

Αααα.. πρέπει να βρώ 7 κιόλας..μμμ..για να δω!!!

1.  Δεν αντέχω να μ'ακουμπάνε με τις πατούσες..κανένας όμως!!Ανατριχιάζω...

2.  Δεν μπορούσα να φανταστώ να μείνω σε πόλη που δεν έχει θάλασσα (αγαπάω ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) παρόλο που αναγκάζομαι να μένω τώρα πολύ μακριά απ τη θάλασσα.

3.  Προτιμώ να πηγαίνω για ψώνια μόνη μου!!

4.  Υπήρξα 10 χρόνια ερωτευμένη με κάποιον..χωρίς να του πω ποτέ τίποτα..

5.   Μπορώ να κουβαλάω μια κούπα καφέ όοολη μέρα..

6.   Το μόνο ζώο που θα μπορούσα ποτέ να έχω είναι ο πιγκουίνος!! Πόσο λατρεμένοι μπορεί να είναι οι ππιγκουίνοι!!!!

7.   Όταν βλέπω ταινία με κάποιον που την έχει δει, πάντα θέλω να μου πει το τέλος..κι όταν διαβάζω βιβλία διαβάζω πάντα πρώτο το τελευταίο κεφάλαιο!!!

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Life isn't about waiting for the storm pass..it's about learning to dance in the rain...


Αυτήν την φορά εγώ δεν θα κλάψω.. ακόμα κι αν χρειαστεί να μείνω μόνη μου....
**  Πως μου έλειψε μια βόλτα στην παραλία........!!!!
   

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Wish you Were Here...



How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.
Wish you were here.


Πώς γίνεται να μου έλειψε τόσο γρήγορα..??? :-(

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Τελικά πραγματικά είναι απίστευτο πόσα πολλά μπορεί να αντέξει ένας ανθρωπος.. Και πως δεν μπορεί να το φανταστεί.. ήταν τότε που σου είχαν πέσει όλα μαζί και δεν ήξερες από πού να αρχίσεις.. από πού να κρατηθείς.. ήταν τότε που άρχισαν όλοι να φεύγουν, όχι επειδή δεν ήθελαν να σταθούν δίπλα σου αλλά γιατί έτσι ''έτυχε''.. άλλωστε κι εσύ ποτέ δεν είχες ιδιαίτερη σχέση με πολλούς ανθρώπους, 2-3 ίσα ίσα οι πολύ κοντινοί σου..
Και ξέρεις τι θαύμασα σε σένα?? Ότι ποτέ δεν μίλησες, δεν παραπονέθηκες στιγμή.. είπες τα βασικά, ίσα για να ξέρω τι συμβαίνει..αλλά τα πολύ βασικά.. ακόμα κ όταν σου είπα οτί ξέρω, δεν μίλησες..

Το να στηρίζω τους ανθρώπους, η αλήθεια είναι πως δεν είναι το φόρτε μου.. νομίζω πως δεν ξέρω να δίνω καλές συμβουλές.. αλλά ξέρω να ακούω.. μπορώ να σε ακούω να μου μιλάς ώρες για ό,τι σε απασχολεί.. Αλλά να σε ακούω, ε? Όχι να σε κοιτάζω και να κουνάω το κεφάλι..ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΩ!!! Μόνο όταν θέλεις να μιλήσεις..χωρίς να σε πιέσω.. Μπορώ και να καταλαβαίνω, να συμπάσχω..
''ούτε ο ίδιος μας ο πόνος δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο πόνος που μοιραζόμαστε με έναν άλλον, για έναν άλλον, στην θέση ενός άλλου, πολλαπλασιαζόμενος από την φαντασία σε χιλιάδες αντιλαλους''...

Επομένως, τώρα ξέρεις οτί εδώ είμαι.. Πάντα το ήξερες, μου το είπες.. Είμαι εδώ να ακούσω όλα αυτά που ούτε στον εαυτό σου μπορείς να πεις...

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Σκέψεις για κάτι παλιό...

     Πάντα το άφηνε για αργότερα..σαν να ήταν μια ''υποχρέωση'' που κάποια στιγμή, κάποια κατάλληλη στιγμή, θα έβρισκε να την διευθετήσει.. Κι έτσι περνούσαν τα χρόνια.. πολλά χρονιά που ποτε δεν βρέθηκε αυτή η πολυπόθητη κατάλληλη στιγμή..
     Κι όλα αυτά τα χρόνια ήταν τόσο μαζί.. ενώ τώρα είναι τόσο μακριά και τόσο κοντά ταυτόχρονα..όσο δεν υπήρξαν ποτέ..
     Πλέον δεν προκαλεί τόσο πόνο, άλλωστε είναι και αυτό που λένε ότι ο καιρός όλα τα γιατρεύει.. Αλήθεια είναι! Δεν πονάει πια..όχι ότι ξέχασε, αλλά δεν πονάει.. Είναι και τα καινούρια πράγματα που κάνει πλέον.. δεν μιλάει πια γι αυτό.. Αλλά θυμάται..και πάντα θα θυμάται..
     Πώς να ξεχασει κιολάς...Δεν ήταν και λίγος καιρός,μια ζωή σχεδόν..μέχρι το τέλος..Και από τότε όλα άλλαξαν!! Και δεν πρόλαβε να χαιρετήσει όπως θα έπρεπε..ακόμα και την τελευταία φορά που συναντήθηκαν δεν πήγε να χαιρετήσει..το άφησε για αργότερα που θα ήταν πιο κοντά και θα είχαν χρόνο να τα πουν..αλλά δεν έτυχε να βρεθούν και μετά έφυγε..
     Είχαν στείλει μερικά μηνύματα..τυπικά κυρίως..τι κάνεις..πώς περνάς..πώς ειναι τα πράγματα..πότε γυρνάς..αντε να σε δούμε..Τέτοια!! Συνηθισμένα..Δεν γύρισε τελικά..Ποτέ δεν γύρισε..Ή μάλλον γύρισε..Ναι,γύρισε..Αλλά ήταν ήσυχα..αμίλητα..παράξενα..Τίποτα δεν ήταν ίδιο..για κανέναν..Γύρισε για να φύγει για πάντα..
     Αλλά από τότε πέρασε καιρός..νέα πράγματα..νέα δεδομένα..νέες χαρές..Όλα άλλαξαν!!
     Κάπου κάπου έρχονται οι σκέψεις..σπάνια πλέον όμως..Περίεργο, μα είναι γλυκές σκέψεις..αναμνήσεις..ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ..Έτσι κι αλλιώς μαζί μεγάλωσαν..τόσα χρονιά μαζί ήταν..όχι οι 2 τους..Όλοι μαζί!!! και κάποιοι είναι ακόμη μαζί.. και θυμούνται..πάντα θα θυμούνται..γιατί κάτι τους ξαναένωσε..
      Και μου έρχεται ένα τραγούδι στο μυαλό..  ''άραγε πού να βρίσκεσαι..για τι να λες...''
    

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Ο Ακροβάτης...


Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου...


*  Μια παλιά μου φίλη έλεγε πως δεν έχει τόση σημασία αν πέσεις..το θέμα είναι να έχεις
   την δύναμη να σηκωθείς..Κλισέ!!! Γι αυτό πάντα θαυμάζω τους ανθρώπους που παρόλες
   τις αναποδιές που τους τυχαίνουν, δεν το βάζουν κάτω και συνεχίζουν να χαμογελούν..
   Τους ζηλεύω κιόλας λίγο..

**  Για μια παντοτινή μου φίλη, που περνάει δύσκολα..και μου έχει λείψει τοοόσο πολύ
     το ηλίθιο χαμόγελό της..Σε περιμένω πίσω και συγγνώμη που ''έλειψα'' για λίγο.. Και
     νομίζω πως με καταλαβαίνεις Chloe!!!

                                                                                         

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

To Αρχαιότερο ερωτικό Ποίημα..

Το αρχαιότερο ερωτικό ποίημα που έχει ανακαλυφθεί στον κόσμο πάντως βρέθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφής στα τέλη του 19ου αιώνα στην περιοχή Νιπούρ στην αρχαία Σουμερία, δηλαδή στο σημερινό Ιρακ.
Το ποίημα βρέθηκε γραμμένο πάνω σε πινάκιο μαζί με άλλες πινακίδες των Σουμερίων, όπου συνήθως καταγράφονταν ιστορίες και θρύλοι, δικαστικές αποφάσεις και κρατικά διατάγματα, καθώς και άλλες συμφωνίες.
Το πινάκιο ήταν φτιαγμένο από πηλό και χρονολογείται περίπου στο 2037 π.Χ. Θεωρείται λοιπόν το αρχαιότερο ερωτικό ποίημα που έχει βρεθεί ποτέ. Το έργο έχει εκτεθεί ήδη σε διάφορα μουσεία του κόσμου.

Γαμπρέ, αγαπημένε της καρδιάς μου,
σαν το μέλι γλυκιά είναι η ομορφιά σου.
Λιοντάρι, αγαπημένο της καρδιάς μου με μάγεψες.
‘Ασε με να σταθώ τρέμοντας, μπροστά σου,
να σε αγγίξω με το χάδι μου.
Το χάδι μου είναι ακριβό,
πιο απολαυστικό είναι από την ομορφιά.
Σαν το μέλι με το γάλα.
Γαμπρέ, πες στη μητέρα μου,
θα σου δώσει λιχουδιές.
Στον πατέρα μου, θα σου δώσει δώρα.
Τη ψυχή σου να ζωντανέψω, ξέρω.
Γαμπρέ κοιμήσου στο σπίτι μας ως την αυγή,
τη καρδιά σου ξέρω πως να ευχαριστήσω.
Λιοντάρι κοιμήσου στο σπίτι μας ως την αυγή.
Εσύ, επειδή μ’ αγαπάς, κύριέ μου,
κύριε προστάτη μου, Σουσίν μου,
εσύ που ευφραίνεις τη καρδιά της Ενλίλ,
άγγιξέ με, με το χάδι σου.

* Σουσίν μου...!!!!!!!!!!!!

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Η ιστορία ενός μολυβιού...


Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:
- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
......Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:
- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.
Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.
- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!

- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.
Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.
Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ τηνξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για νασβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναιαπαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.
Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.
Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης...

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

...Someone Like You...


...Ο αδύναμος ήταν που έπρεπε να μάθει να είναι δυνατός
και να φεύγει, όταν ο δυνατός ήταν πολύ αδύναμος για να
μπορεί να προσβάλλει τον αδύναμο...




O έρωτας ήταν γι΄αυτόν η επιθυμία να εγκαταλειφθεί στην καλή θέληση
και το έλεος του άλλου..Αυτός που εγκαταλείπεται στον άλλον,
όπως ο στρατιώτης που παραδίδεται αιχμάλωτος, οφείλει εκ των προτέρων
να πετάξει όλα του τα όπλα.. Και βλέποντας τον εαυτό του χωρίς άμυνα
δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί πότε θα έρθει το χτύπημα....
                                                                                                    (Μίλαν Κουντερα)

Για πάντα...(το ΠΑΝΤΑ μήπως είναι πολύς καιρός..?)

    Τις προάλλες μια νέα καλή μου φιλή (Α), μου θυμίσε μια ατάκα του Φώτη από τους singles, όταν η Κατερίνα τον ρώτησε αν θα είναι μαζί για πάντα..

΄΄Δεν μπορώ να σου πω αν θα είμαι μαζί σου για πάντα..εχθές με έκανες ευτυχισμένο, σήμερα με κάνεις ευτυχισμένο κι αυτό για μένα είναι το πάντα...Αν είμαι ευτυχισμένος και αυριο μαζί σου, θα συνεχίσει να είναι αυτό το πάντα...''

    Αλήθεια!!!  Κι εγώ το έχω κάνει..κι εγώ το έχω ρωτήσει..Αλλά και πόση σημασία έχει?? Όχι απαραίτητα σε μια ερωτική σχέση..σε οποιαδήποτε! Το σκέφτομαι.... Αν μπορείς κάθε μέρα να μοιράζεσαι με τους ανθρώπους σου μικρές ή μεγάλες στιγμές, στο τέλος κάθε μέρας μπορείς να πεις πως ήσουν μαζί τους ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!! Και η επόμενη μέρα θα είναι μια νέα αρχή, θα ξεκινάς πάλι με στόχο να είσαι μαζί τους γαι πάντα..μέχρι την επόμενη πάλι μέρα!! Πόσο εύκολο φαίνεται τελικά!! Αλλά η σιγουριά μιας φράσης και η ανάγκη της ασφάλειας, πάντα σε κάνει να στηρίζεσαι σε αυτήν, βάζοντας πιο πέρα την ουσία ή το αποτέλεσμα.. Ξέρω όμως και κάποιον που βάζει πάντα πιο πάνω την ουσία, γι' αυτό δεν λέει και πολλά.
    Άρα κλείνω, με την υπόσχεση στον εαυτό μου και στους ανθρώπους μου ότι θα είμαι μαζί τους για πάντα!! Μέχρι να τους ξαναδώσω αυτήν την υπόσχεση αύριο...

*  Anastasie...Σε ευχαριστώ για την υπενθύμιση!!!

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Να σου πω ένα παραμύθι...?

Ήταν που λέτε μια φορά ένα σκιουράκι.Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο.Ούτε έξυπνο,ούτε και κουτό.Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα μοιαζε μ’ όλα τα άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια.
Μόλις σουρούπωνε , το έσκαγε απ’ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους,
δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιούν νερό….
Περνούσαν λέαινες,ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί και ασβοί και βατραχάκια…
Το σκιουράκι ένοιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι,πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό.

Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε:
- Μπορείς να μ’ αγαπάς;
Τα πιο πολλά γελούσαν.Άλλα δεν έμπαιναν καν στον κόπο ν’ απαντήσουν.

Κι άλλα του λέγανε:Δεν έχω χρόνο – ή δεν ξέρω τι είναι ν αγαπάς…
Κι αυτό γινότανε κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου, μια μέρα,

το σκιουράκι ξαναρώτησε κι ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε:
- Μπορώ.Έλα ν αγαπηθούμε.
- Μπορείς;Πόσο χαίρομαι!
Πες μου όμως, τι πα’ να πει ν αγαπηθούμε;
- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις.

Και τώρα άκου: Ν’ αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά’ να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.
Κι έτσι κοιταζόντουσαν στα μάτια για μερόνυχτα….
- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι βέβαια.Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.Ν’ αγαπηθούμε πά’ να πει και να φτιάξουμε κάτι μαζί.
Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα! ...
- Τι ωραίο να σ’ αγαπάω!
Τώρα δεν αγαπιόμαστε;
- Όχι ακόμα. Για ν αγαπηθούμε πα να πει και να χουμε κάτι ο ένας απ τον άλλον.Έλα ν αλλάξουμε χρώματα.

Δως μου λίγο απ το καστανόμαυρο τρίχωμα σου κι εγώ θα σου δώσω απ’το κίτρινο των ματιών μου.
Κι έτσι έκαναν...
Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια.

Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του.
- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο.

Πρέπει ν αγκαλιαστουμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μια αχτίδα από φως.
Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.
- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεε... ώπ!
- Τώρα αγαπιόμαστε;
- Τώρα.
Και που λέτε όσο κι αν φαίνεται παράξενο,κάπως έτσι έγιναν κι έτρεχαν για τον ήλιο.Κι άρχισε να πέφτει μια βροχή, γλυκιά σα μέλι.

Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ την τεράστια ταχύτητα – που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ αστέρια – έγιναν ένα ...
Κι ύστερα βγήκε απ τον ουρανό τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ τα σύννεφα...
Και πέρασε καιρός. Να τανε χρόνια, να τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος είναι άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε:
- Κουράστηκα.Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα από το τρέξιμο. Θα θελα να γυρίσω πίσω.
- Κουράστηκες;Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα.Είναι το φως που μας κουβαλάει. Δεν είναι κουραστικό.
- Για μένα είναι.Έπειτα το χω ξανακάνει. Λίγοι αντέχουν δεύτερη φορά.Είναι επικίνδυνο.Γυρίζω πίσω...
Αυτά είπε. Και με πολύ μεγάλη ευκολία, πήδηξε πάνω σε ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε...
- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι.Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είναι αστείο να τρέχω μόνο μου στον ουρανό...
Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως – δε σας τ ορκίζομαι - το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.
- Εεεεεε ... ωωωωωωω... Είναι κανείς εδώ;Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιός θα μπορούσε να μου πει πως θα ξαναγυρίσω πίσω;
Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήταν άδειο, κι έτσι δεν του απάντησε κανείς.
- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα. Κι άρχισα να κρυώνω.

Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα;Εεεεε....ωωωωω.... Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ;
Τότε μια μικρή φωνούλα έφτασε στ αυτιά του, τόσο γλυκιά και σιγανή σαν να βγαίνε από μέσα του.
- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι!
- Μου μίλησε κανείς;Τίποτα δε βλέπω.
- Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου.Είμαι η ηλιαχτίδα που σε κουβάλησε μαζί με τον ασβό βόλτα στο Γαλαξία.

Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Άκου.Εγώ μόνο μπορώ να σε γυρίσω πίσω.
Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω απ τη γη., κι έτσι ύστερα σιγά – σιγά θα κατεβούμε.
Μόνο που έχω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι ενέργεια μου έχει σχεδόν εξαντληθεί.
Για να γυρίσουμε, θα πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε...
- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;
- Ξέρω κι εγώ;...το τρίχωμα σου, τις πατούσες σου, ένα κομμάτι απ την καρδιά σου...
- Το τρίχωμα μου και οι πατούσες μου είναι δικά σου.Μόνο που καρδιά δεν έχω πια.Την πήρε ο ασβός μαζί του.Κι αυτό δεν αλλάζει...
- Εντάξει, παίρνω τις πατούσες σου.Ελπίζω να μας φτάσουν.Καίω την πρώτη...

Μην πονάς πολύ.Μην κλαις, δεν το αντέχω.Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία.
Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά...Το σκιουράκι, μ ένα πόδι, κοίταζε τη γη – τόσο μικρούλα – κι όμως του φάνηκε πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.

Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι αυτόν.Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω.Τίποτα άλλο.
- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά.Το κέντρο της ζωής σου είναι αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του.

Κι όμως είναι άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις, ούτε και να ξεφύγεις απ αυτό...
- Σσσσσς!Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η ηλιαχτίδα...Καίω τη δεύτερη πατούσα. Κατεβαίνουμε ...
Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε.

Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθάρα, τα δέντρα, τα πουλάκια, του ποτάμι και ξαφνικά...
Πλάτς!Και μετά τίποτα...
Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται,πόναγε σ όλο του το κορμί.

Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και του βαζε οινόπνευμα κι ύστερα του φυσούσε τις πληγές για να μην τσούζει,και του βαζε επιδέσμους και το χάιδευε....
-Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.
Όμως είδε να σκύβει από πάνω του ένας κάστορας.

Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ’αστεία μουσούδα,που όμως το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό,
που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στα μάτια του.
Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό,που το σκιουράκι ούτε να δακρύσει από ευγνωμοσύνη δεν μπορούσε.

Κοιτάζονταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα....
- Μπορείς να μ'αγαπάς;
Το σκιουράκι αναστέναξε χωρίς καθόλου λύπη.
- Φοβάμαι πως δε μπορώ.Δεν έχω πια καρδιά για να σ αγαπήσω...
- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ΄τη δική μου.
- Όμως ν αγαπηθούμε πα να πει να τρέχουμε μαζί – κι εγώ δεν έχω πόδια.
- Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί;Ν αγαπηθούμε πα να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε.

Το πιο σπουδαίο είναι να μαστε οι δυό μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέξουμε, ούτε που θα πάμε...
Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ αγαπάς θα σου φτιάξω δεκανίκια από ξύλο αγριοτριανταφυλλιάς.

Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια.
Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά και θα ναι πιο όμορφα,
γιατί θ ακούω την ανάσα σου κι η μυρωδιά σου θα μπει μέσα στο πετσί μου και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ, θα είμαστε εμείς....
Τι έγινε μετά κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα – κι εγώ που να ξέρω;
Λένε πως τους είδανε να φεύγουν για την Ανατολή, περπατώντας και οι δυο μετά χέρια, και να γελάνε, να γελάνε...

Ο απόηχος απ το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δέντρων.
- Λένε ...
Πάντως ποτέ – μα ποτέ – κανείς δεν τους ξανάδε πια!

Ο μικρος ΜΟΥ πριγκηπας.....

 '' Μονο με την καρδια βλεπεις καλα,
                 η ουσια δεν φαινεται με τα ματια''

Θα κοιταζεις την νυχτα τα αστερια..το δικο μου ειναι πολυ μικρο και δεν μπορω να σου δειξω που βρισκεται,καλυτερα ετσι!! Γιατι το αστερι μου θα ειναι για σενα ενα απ΄τα αστερια..ετσι, θα σ'αρεσει να κοιταζεις ολα τα αστερια, θα ειναι ολα φιλοι σου.. Τα αστερια δεν ειναι ιδια για ολους τους ανθρωπους, μα ολα τα αστερια ειναι σιωπηλα.. Εσυ θα εχεις αστερια που δεν θα εχει κανεις.. Οταν κοιταζεις την νυχτα τον ουρανο, κι αφου εγω θα ζω σε ενα απο αυτα και θα γελω σε ενα απο αυτα, για σενα τοτε θα ειναι σαν να γελουν ολα τα αστερια.. ΕΣΥ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΓΕΛΟΥΝ.. Κι οταν πια θα σου περαει η στενοχωρια, θα εισαι ευτυχισμενος που γνωρισες, θα εισαι παντα φιλος μου.. και θα εχεις παντα διαθεση να γελασεις μαζι
μου..
 Και θα ανοιγεις ποτε-ποτε το παραθυρο, ετσι για γουστο.. Και οι φιλοι σου θα παραξενευονται που θα σε βλεπουν να γελας κοιταζοντας τον ουρανο.. Κι εσυ τοτε θα λες:
                                   ''ναι, τα αστερια παντα με κανουν να γελω...''

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011




You got a fast car
I want a ticket to anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere

Anyplace is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we'll make something
But me myself I got nothing to prove

You got a fast car
And I got a plan to get us out of here
I been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money
We won't have to drive too far
Just 'cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living

You see my old man's got a problem
He live with the bottle that's the way it is
He says his body's too old for working
I say his body's too young to look like his
My mama went off and left him
She wanted more from life than he could give
I said somebody's got to take care of him
So I quit school and that's what I did

You got a fast car
But is it fast enough so we can fly away
We gotta make a decision
We leave tonight or live and die this way

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped 'round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

You got a fast car
And we go cruising to entertain ourselves
You still ain't got a job
And I work in a market as a checkout girl
I know things will get better
You'll find work and I'll get promoted
We'll move out of the shelter
Buy a big house and live in the suburbs
You got a fast car
And I got a job that pays all our bills
You stay out drinking late at the bar
See more of your friends than you do of your kids
I'd always hoped for better
Thought maybe together you and me would find it
I got no plans I ain't going nowhere
So take your fast car and keep on driving

You got a fast car
But is it fast enough so you can fly away
You gotta make a decision
You leave tonight or live and die this way...

 *Γιατι, μερικες φορες μονο αυτο χρειαζεσαι...Μια αποφαση!!!Κ ενα γρηγορο αυτοκινητο...

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

ΚΕΝΟ!!!
Το απολυτο ομως..Καμια διαθεση για εξηγηση, για παραπονο, για λογια... για τιποτα!!
Αυτο μαλλον ειναι πιο ανησυχητικο απο τον θυμο και τα νευρα που τα ξεσπας, τα λες, ξεθυμαινεις και μετα βρισκεις κι εναν τροπο να γινουν παλι ολα οπως πριν.. Μαλλον τωρα με τρομαζει πιο πολυ ο εαυτος μου, που προσπαθω να του επιβαλλω την σιγη.. Κ δεν ειμαι καθολου καλη, ομολογω!! Αλλα μπορω να περιμενω..Θα το κανω για να αποδειξω ΣΕ ΜΕΝΑ οτι μπορω.. Κενες ακομα και οι λεξεις αυτες, διχως νοημα, πιστη.. Παλευω με μενα πανω απο ολα και περιμενω κατι, χωρις να ξερω τι..
Λεω λογια που δεν πιστευω..το παιζω αδιαφορη..αρχιζω να μην ειμαι εγω..Ακομη πιο ανησυχητικο!! Αλλα, ολως παραδοξως, πιστευω στον εαυτο μου..Οταν λεω οτι θα ειμαι εδω,το εννοω..ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!!Ακομα κι αν φανταζει υπερβολικο,γιατι εγω ετσι ειμαι..Κ οποιος θελει μπορει να σε διαβασει πισω απο τις λεξεις και να δει το πραγματικο νοημα..αυτο που εισαι και θελεις..Μονο αυτος ειναι ο ανθρωπος σου..Ή το πιο ουτοπικο, αλλο σου μισο..Οοοχι,δεν θα μελαγχολησω και σημερα..Σημερα το υποσχεθηκα,θα ειμαι για μενα..

*Δεν ξερω,αλλα νομιζω πως καμια φορα οντως ολα γινονται για καποιο λογο..
** ΄΄Θα παω,κι ας μου βγει και σε κακο...΄΄

                                                                       Καληνυχτα!!!!

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΑ


Θέλεις να πατάς σταθερά. Σ’ άρεσουν οι ρηχές θάλασσες.
Σ’ αρέσει να γυρνάς τον κόσμο Αλλά πάντα στα ρηχά.
Εμένα μ’ αρέσουν οι βαθιές θάλασσες
Κι ας μη γυρνώ τον κόσμο. Κι ας με νομίζεις κολλημένο Στο ίδιο σημείο.
Δεν υπάρχει σύμπαν, Υπάρχουν μόνο στιγμές, Συμπαντικές στιγμές.
Αν φτάσεις στην ακινησία Μπορείς παντού να ταξιδέψεις
Γι’ αυτό το ξέχασες που σου λέγα Μωρό μου, κείνο το πρωινό Δίπλα στην σκάλα πως η ζωή
Και ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος. Είναι θέμα αντοχής στην ίδια γραμμή πλεύσης.
Εγώ δεν χρειάζομαι τον κόσμο,Κακώς έχεις νομίσει.
Για μένα δεν υπάρχει κόσμος. Χρειάζομαι απλά Να δημιουργώ κόσμους.
                       Νικόλας   Άσιμος